Meningenman Özcan Akyol onderzocht onlangs in Turkije de strijd tussen islamisme en democratie. Viel naar omstandigheden mee. Wist hij veel dat hij die strijd in Nederland wél zou ervaren. Zo las hij over een islamitische moeder die een rechtszaak aanspande tegen de school van haar kinderen. De basisschool had de jaarlijkse groepsfoto precies gepland op de dag van het Offerfeest. De moeder moest kiezen: of het ochtendgebed in de moskee missen, of de klassenfoto missen. Had dat niet op een andere dag gepland kunnen worden? Nee, zei de school. Ja, zei de rechter en de school moet €500 smartegeld betalen. Özcan Akyol boos. Nederland boos. ‘Eus’ schreef in het AD een column en schoof aan bij Eva Jinek. Hij riep dat de PVV “een zetel erbij zou krijgen dankzij deze uitspraak”. Ik besloot zijn column maar eens te lezen, getiteld Moeder koos na Offerfeest voor mediacircus én het geld. Conclusie: maar liefst 16 grappige en serieuze onwaarheden!

Door: Enis Odaci

Özcan Akyol: “Er woei gisteren een onfrisse wind door opinieland.”

  • Onwaarheid nr. 1: Opinieland bestaat niet, tenzij het een schijnwerkelijkheid is waar columnisten graag vertoeven.
  • Onwaarheid nr. 2: Uitgaande van Nederland – het RIVM meldde op de website www.luchtmeetnet.nl dat er op 10 juli 2017 geen slechte luchtkwaliteit is gemeten in het land. Er woei dus zeker geen onfrisse wind door Nederland.

Özcan Akyol: “En eerlijk gezegd begreep ik dat wel: een moeder eiste 10.000 euro van de Haagse Maria Montessorischool omdat haar twee kinderen niet voor de klassenfoto konden poseren. Dat had te maken met het islamitische Offerfeest. Vanwege dat gebeuren zaten ze niet in het klaslokaal, maar moesten ze vroeg in de ochtend naar de moskee.
Die moeder werd dus boos: haar kinderen zouden niet gelijk worden behandeld. En nu krijgt ze ook nog smartengeld. Het eerste wat ik dacht: waarom bracht je ze dan niet naar school, als die foto zo belangrijk is? En: waarom waren haar kinderen vrij, en de rest van de klas niet? Dat is ook een vorm van ongelijke behandeling.”

  • Onwaarheid nr. 3: De moeder heeft tijdig in verband met het Offerfeest verlof aangevraagd voor haar twee kinderen. De rest van de klas deed dat niet. De school gaf de moeder toestemming. Later bleek dat de school een klassenfoto had gepland tijdens het ochtendgebed in de moskee. Daarmee heeft de school twee kinderen buitengesloten.

Özcan Akyol: “Maar toen dook ik eens in de Leerplichtwet. In artikel 13 (Gronden voor vrijstelling van geregeld schoolbezoek) staat dat de jongere wegens vervulling van plichten voortvloeiend uit godsdienst of levensovertuiging vrij mag krijgen van school, mits er op tijd een aanvraag wordt gedaan. En artikel 11-e vertelt nagenoeg hetzelfde. Als die ouders op een correcte manier verlof hebben gevraagd, mochten de minderjarige scholieren dus wegblijven.”

  • Onwaarheid nr. 4: In de rechterlijke uitspraak komt de Leerplichtwet helemaal niet voor. Er wordt vooral verwezen naar de Algemene Wet Gelijke Behandeling (Awgb), specifiek Artikel 1 en Artikel 7 lid 1, aanhef en onder c. Daarin staat het volgende toetsargument: “(deze wet) verbiedt het maken van ‘onderscheid’ bij het aanbieden van of verlenen van toegang tot diensten en bij het sluiten, uitvoeren of beëindigen van overeenkomsten ter zake, indien dit geschiedt door instellingen die werkzaam zijn op het gebied van volkshuisvesting, welzijn, gezondheidszorg, cultuur of onderwijs.” In opinieland zijn nuchtere uitspraken van de rechter best handig. Komt op het volgende neer: de school bood een dienst aan (klassenfoto) en heeft daarbij er indirect voor gezorgd dat twee kinderen werden uitgesloten van die dienst.
  • Onwaarheid nr. 5: Zie nr. 3, ik tel hem toch nogmaals mee omdat Akyol een niet relevant zijnde wet citeert en op deze zaak van toepassing verklaart.

Özcan Akyol: “Wat een heerlijk sociaal land, zou je denken. Maar het was niet genoeg: het missen van de foto werd als discriminatie ervaren. Een eis van 10.000 euro kwam op tafel.”

  • Onwaarheid nr. 6: De rechter oordeelde dat het discriminatie wás en dat het ‘gevoel’ dus objectief getoetst is en feit is gebleken, ondersteund door de Algemene Wet Gelijke Behandeling.

Özcan Akyol: “Als het allemaal zo belangrijk was, had de moeder tijdens het Offerfeest best een momentje kunnen pakken, louter voor de foto. Ze koos voor het mediacircus én het geld.”

  • Onwaarheid nr. 7: De moeder koos niet voor het mediacircus, omdat zij bij mijn weten niet een column schreef of op TV is verschenen. Ze koos ook niet voor het geld, omdat uit de overtreding van de Algemene Wet Gelijke Behandeling juist volgt dat er een vergoeding voor immateriële schade betaald moet worden. Dus eigenlijk vroeg niet de moeder om geld, maar was het de Wet zelf die het voorschrijft!

Özcan Akyol: “De immateriële schade die de ouders van deze kinderen hebben aangericht, is vele malen groter. Een aanzienlijke groep verontruste burgers ziet haar vermoedens bevestigd dat de islamitische cultuur een veelkoppig monster is dat ons land blijvend wil veranderen.”

  • Onwaarheid nr. 8: De ouders hebben geen immateriële schade aangericht, want die was voorbehouden aan de kinderen, die volgens de rechter dus gediscrimineerd zijn. De Nederlandse samenleving is niet gediscrimineerd.
  • Onwaarheid nr. 9: De islamitische cultuur is geen veelkoppig monster, maar bestaat uit een verzameling mensen die geloven in God, een traditie hebben, soms gekke gebruiken hebben en die gewoon wonen, werken en studeren. Misschien komen veelkoppige monsters voor in Opinieland, maar daarvoor is geen wetenschappelijk bewijs voorhanden.

Özcan Akyol: “Het geloof wordt misbruikt om er financieel beter van te worden. De school bood immers alternatieven, zoals een foto op een later moment, maar dat gebaar mocht niet baten.”

  • Onwaarheid nr. 10: Het geloof wordt niet misbruikt om er financieel beter van te worden. Het geloof wordt door de moeder van de kinderen in de zaak helemaal niet gebruikt, slechts de verlofregeling is gevolgd en er is om een rechterlijke toets gevraagd. De islam komt helemaal niet voor in de uitspraak van de rechter.
  • Onwaarheid nr. 11: De moeder is er niet financieel beter van geworden. De €500 die ze krijgt heeft ze al toegezegd aan een goed doel. Ze is er op deze manier overigens wel beter van geworden in termen van goede daden. Die kunnen in het Hiernamaals verdraaid goed van pas komen.
  • Onwaarheid nr. 12: De school heeft volgens de rechter “onvoldoende aangetoond” dat de school alternatieven heeft aangeboden op de dag van de oorspronkelijke klassenfoto. Zo heeft de school niet kunnen aantonen dat zij een poging heeft gedaan om de afspraak met de schoolfotograaf te verzetten. En nog een paar dingen, maar lees de uitspraak zelf.

Özcan Akyol: “Als een rechter dergelijke uitspraken doet, en ze voelen niet lekker, dan moeten we als land eens kijken of onze wetten nog wel van deze tijd zijn. De Leerplichtwet stamt oorspronkelijk uit 1969. De scheiding tussen kerk en staat wordt steeds urgenter. Misschien moeten we dat duidelijker vastleggen, vooral in het onderwijs.”

  • Onwaarheid nr. 13: Rechterlijke uitspraken voelen nooit lekker. Er zit namelijk meestal wel een verliezer tussen. Ditmaal was het niet de moeder van de kinderen.
  • Onwaarheid nr. 14: Er is geen causaal verband tussen ‘lekker voelen’ en ‘of wetten van deze tijd zijn’. Basislogica. De een voelt immers iets anders dan de ander. Wie bepaalt welk gevoel het lekkerst is en wie bepaalt welke wetten daar het beste bij horen? In Opinieland zou het kunnen werken, in de grote mensenwereld niet.
  • Onwaarheid nr. 15: De Leerplichtwet stamt inderdaad uit 1969, maar de nieuwste revisie van de Algemene Wet Gelijke Behandeling stamt uit 2005. Laten we deze maar nemen. En o ja, de Leerplichtwet was even niet aan de orde in deze kwestie.
  • Onwaarheid nr. 16: De scheiding tussen kerk en staat regelt niet alleen dat de staat tegen gelovigen beschermd wordt, maar dat juist gelovigen tegen de staat beschermd worden. Deze heilige regeling beoogt voorts een neutrale opstelling van de overheid. Daarom wonen rechters niet in Opinieland.

Samengevat: gezakt voor de cursus coherente opinieartikelen schrijven. Een herexamen is ook niet nodig. Of Özcan Akyol in staat is om niet gelijk op de kast te springen bij het woordje ‘islam’ waag ik te betwijfelen. Vooralsnog lijkt het erop dat de column van Akyol vooral bijgedragen heeft aan wat hij het ‘mediacircus’ noemt. Hij zat immers niet voor niets bij Jinek aan tafel, waar hij overigens ook een boel onwaarheden verkondigde.

Principes moeten boven opportunisme gaan. Principes zijn bijvoorbeeld dat je de rechterlijke weg bewandelt als je het ergens niet mee eens bent. En dat je de gewogen uitspraak van de rechter respecteert. Opportunisme, zeker in Opinieland, is dat je alle angstbeelden van mensen over de islam aanroert en deze vervolgens projecteert op een moeder en twee kinderen die daar helemaal niet om gevraagd hebben. Het is bijna laster, maar dat zou de rechter dan moeten toetsen.

Reageer

avatar
Sorteer op:   nieuwste | oudste | meest gestemde
Fazal
Gast

Mooi gearticuleerd

wpDiscuz