Ik wilde een weldoordachte column schrijven over de perikelen rond Hanina, MH17, Wilders, Jinek en meer van dat soort ongein. Maar ik dacht: het journalistieke ambt is waardevoller dan weer een bericht over dit soort ongein. Daarom slechts een samenvatting.

Door: Enis Odaci

Hanina was absoluut onhandig bezig met haar column over haar afwezige empathie inzake de ramp MH17. Als je al hierover wil schrijven, is een beetje denkwerk vooraf wel handig. Er is namelijk studie gedaan (dank, Cemil Yilmaz) naar waarom mensen wel of geen empathie hebben voor de ene of andere ramp. Om dan ook nog ’s avonds aan te schuiven bij RTL Summernight, zonder wederom doordacht te hebben waarom je schrijft wat je schrijft, maakt alles dubbel onhandig.

Dat vervolgens half Twitter en Facebook racistische neigingen krijgt in het veroordelen van Hanina is klassiek gevalletje boter op de kop hebben. Houdt het denken van de critici op zodra iemand een hoofddoek draagt? En was het vrije woord a la Umar, Akyol, Nanninga, Ellian, en de hele rechtse kliek, niet heilig?

Dat de tafelgasten van Beau, pardon de noeste mannelijke ridders van het zuivere geweten, vervolgens Hanina als een klein kind toespraken was ook pijnlijk voor de ogen en voor het intellect.

Dan Jinek – zij spoelde in een paar minuten haar vak door de plee toen ze gedurende haar hele interview naast een PVV-bord stond waarop eigenlijk stond dat sommige Nederlanders hier niet thuis horen. Jinek lukte het om Rik Nieman te overtreffen in de onnozelheid van vragen. En ondertussen maar gezellig keuvelen over poezen.

Feitelijk zien zo de wolven eruit: zachte vacht, aaibaar, mooi opgemaakt, maar geen journalistieke principes en geen moreel kompas. Een gevaar dus, groot of klein, maakt niet zo veel uit.

Wat leren we hier nu van? Racisme, nationalisme, erosie van principes, de ondermijning van het journalistieke ambt, de opkomst van slecht geïnformeerde meningenmensen, etc. etc. zijn allemaal processen die genormaliseerd én gepropageerd worden. Ik overdrijf niet en het zijn geen grote woorden. Om dat te zien hoeven we niet eens van rel naar rel te hoppen, maar slechts een jaar terug te kijken in de tijd. Of kijk eens vijf jaar terug in de tijd, en zie de erosie.

Volgens mij had ik met deze gedachten wel een goede column kunnen schrijven, maar ach dat hoeft toch niet. We leven immers in Nederland Opinieland! Yeey.

Reageer

avatar
wpDiscuz