“De Nederlander is verknocht aan zijn racisme”


Minister Lodewijk Asscher liet zich in februari jl. kritisch uit over de grove manier waarop mensen zich uitdrukken op sociale media. Dat vonden veel mensen een mooi gebaar. Aan de hand van enkele voorbeelden van kwetsende en racistische berichten, gericht aan zijn adres, beet Asscher van zich af. De minister plaatste een bericht op Facebook en lichtte in zijn betoog specifiek één naam eruit: journalist Peter Breedveld. Tot grote verrassing en ergernis van Breedveld zelf. Het was opmerkelijk dat een minister rechtstreeks een individu bij naam noemt en hem ervan beschuldigt Asscher ‘de gevaarlijkste racist van Nederland’ genoemd te hebben. Breedveld vroeg om rectificatie, maar Asscher weigerde het gesprek aan te gaan. Hoe dan ook, het laat zien dat Peter Breedveld inmiddels tot in de hoogste regionen van de politiek gelezen wordt. Wie is deze kritische journalist? Wat is zijn visie op de samenleving, en vooral: wat is zijn analyse van de huidige staat van media en journalistiek? Een gesprek met een man die zo frontaal mogelijk wenst te benoemen wat hij ziet: “Hoezo ‘blinde vlekken’ bij de media? Benoem gewoon dat ze racistisch zijn!”

Odaci-small

Door: Enis Odaci

Peter Breedveld spreekt zoals hij schrijft: fel, snel, en ter zake. Op zijn veelgelezen website Frontaal Naakt zijn er wekelijks vele voorbeelden van te zien. Hij heeft een voorliefde voor Japanse cultuur, comics, goed eten en wijlen David Bowie. In al zijn schrijfsels vormt vrijheid de rode draad. De vrijheid van meningsuiting. De vrijheid om te beschimpen. Om naakt rond te lopen of juist in een boerka. Om gek te zijn. Om af te wijken van het ideaal. Om gewoon jezelf te zijn. Breedveld stelt vooral dubbele standaarden aan de kaak.

Zijn schrijfstijl en zijn meningen polariseren. De een vindt het geweldig en de ander valt zich een buil aan de krachttermen waarmee hij zijn mening aankleedt. Ik neem mij voor om, zittend in een aangenaam hoekje, de persoon achter deze scherpe stem te leren kennen. Ik wil het gesprek openen aan de hand van enkele vragen over de jongere jaren van Breedveld.

Peter Breedveld: “Nee, ik ga niet over mijn ouders praten. Mijn wieg heeft in Apeldoorn gestaan, het hartje van de Bible Belt en de eerste twee jaar van mijn leven heb ik in Vlaardingen gewoond. Eén keer heb ik iets over mijn ouders verteld en daar gaan domrechtse haatzaaiers nog steeds mee aan de haal. Op het moment dat je iets over je privéleven vertelt, ook al is het onschuldig, gaan mensen alles wat je vervolgens zegt door dat filter halen. Ze gaan opeens alles interpreteren via dat ene detail van je privéleven. Alles wat ik schrijf over de multiculturele samenleving, of over moslims, koppelt men bijvoorbeeld aan een detail uit mijn privéleven, namelijk aan het feit dat ik een islamitische vriendin heb. Zo werkt domrechts”

‘Domrechts’. Die term komt vaak voor in het gesprek. Wie een beetje actief is op sociale media ziet het woord regelmatig voorbij komen. Domrechts staat voor het populistische en racistische deel van de samenleving en vormt daarmee een ideologische tegenhanger van ‘links’, wat voor domrechts dan weer staat voor naïeve politici, subsidieverbruikers en allochtonenknuffelaars.

Het valt inderdaad op dat je op je hoede bent.
“Ja, ik ben altijd op mijn hoede als ik in het openbaar spreek. Dat kan ook niet anders. Toen ik in 2011 een Telegraaf-journalist op plagiaat betrapte, nam hij wraak door een harde grap van mij verkeerd te interpreteren en net te doen alsof ik dat deed als vertegenwoordiger van mijn werkgever. Sindsdien ervaar ik dat mensen mij graag willen raken via mijn werkgever, omdat ik dan op mijn kwetsbaarst ben. Rond die tijd werd ik ook constant bedreigd: ik zou tegen de muur gaan, of mijn kinderen zouden worden overreden, dat soort nare dingen. Het is niet tof, maar je wordt er wel gehard van.”

Word je nog steeds bedreigd?
“De laatste jaren niet meer zo vaak, maar het neemt weer iets toe. Iedereen, maar dan bedoel ik ook echt iedereen, richt zich tot mijn werkgever. Elke domrechtse anonieme trol, maar ook vicepremier Asscher. Wat ik schrijf wordt verdraaid, uit de context gehaald, zodat het lijkt alsof ik antisemiet ben, of dat ik terroristen steun en aanslagen toejuich. Ik zeg bewust ‘werkgever’, ook al weten mensen heus wel waar ik werk.”

Hoe reageert dan jouw werkgever? Is er een punt dat je denkt dat de telefoontjes wel effect gaan hebben?
“Weet ik niet. Het is een grote organisatie en niet iedereen weet wat er precies aan de hand is. Dan begint een Jan Dijkgraaf (Metro) weer te zeiken, en daarna Esther Voet (oud CIDI-directeur), en vervolgens een heel zooitje erachteraan. En dan lijkt het al snel alsof ik iets heel ergs heb gedaan. En er zijn altijd mensen die denken dat ‘waar rook is, is vuur’, en ‘waar twee vechten, hebben twee schuld,’ zoiets.”

peter-breedveld-2

De beruchte Facebook-post van minister Asscher. Foto: Facebook pagina van Lodewijk Asscher.

“In het geval van Asscher twijfelt er natuurlijk helemaal niemand aan mijn schuld, dat is wel de vice-premier. Als hij wat over je zegt, ook al liegt hij gewoon over me, gaan journalisten bellen om mijn ontslag te eisen. Ordinair ruzie zoeken. Kijk, ik heb kritiek. Ik heb bijvoorbeeld kritiek op Asscher en volgens mij mag je dat uiten in een fucking democratie! Maar dat mag niet bij de PvdA. En ook niet bij de VVD, bij geen van die partijen. Ik bedoel, ook als je Femke Halsema bekritiseert, pakt ze je op een slinkse manier in een column met een leugen. Ze doen het al-le-maal.”

“Het is een NSB-mentaliteit,” vervolgt Breedveld. “Die komt blijkbaar via de genen, via de klei ofzo, via de aardappels komt ‘ie erin en gaat er vervolgens niet meer uit. En dan een hoop heisa maken om kliklijnen uit Turkije. Klik-Turken? Dat zijn goed geïntegreerde Nederlanders, die hebben teveel aardappels gegeten!”

We lachen hartelijk als Breedveld met zijn rechter wijsvinger in zijn linker handpalm priemt en in de denkbeeldige telefoon roept: “Breedveld moet ontslagen worden!”

En dan serieus: “Het zorgt er wel voor dat je constant bezig bent om je woorden te wegen. Je denkt na over hoe mensen je woorden gaan interpreteren. Stel, ik schrijf een stuk waarin ik de metafoor ‘de bom in de groep gooien’ gebruik, als in ‘mensen wakker schudden’. Nou, dan weet ik al dat mensen dat gaan verdraaien en van mij een terrorist willen maken. Dan schrap ik dat dus weer.”

Breedveld schrijft als journalist over wetenschap en onderzoek en het leven op een universiteitscampus. “Ik wil weten hoe wit de staf is, hoe kleurrijk de studentenpopulatie is en ook hoe zwarte studenten proberen het curriculum te dekoloniseren.”

We komen al snel uit op het punt van witte redacties. Redacties zijn nog lang niet, deftig gesteld, een concrete afspiegeling van de gevarieerde en kleurrijke samenleving.

Wat vind jij van het initiatief van bijvoorbeeld De Correspondent om meer mensen met een andere etnische achtergrond een podium te bieden?
“Nu vertrouw ik De Correspondent meer dan andere redacties, maar het zijn natuurlijk witte jongens en meisjes die oprecht een blinde vlek hebben. Ik geloof echter wel in hun goede bedoelingen.”

In jouw stukken wijs je, misschien onbewust, vaak op die blinde vlek. Je komt regelmatig met andere invalshoeken. Zeker als het gaat om migrantenvraagstukken. Waarom lukt het jou als ‘blanke enkeling’ wel en grote redacties niet?
“Eigenlijk is er geen ‘blinde vlek’. Iedereen weet dat de redacties te wit zijn. Het wordt al jaren benoemd en uitgelicht door witte journalisten. Als je dat weet ís er dus geen blinde vlek meer. Iedereen weet dat daardoor overwegend een witte kijk op de zaken gegeven wordt. Je ziet het heel expliciet in de Zwarte Piet-discussie. Iedereen weet inmiddels dat Zwarte Piet racistisch is. Bijna niemand zegt meer dat hij zwart is vanwege de schoorsteen, want daar krijg je geen dikke lippen en kroeshaar van. Wat er dan gebeurt, is dat de voorstanders van Zwarte Piet het toch hartelijk gaan verdedigen.”

Als het geen blinde vlek is, wat is het dan?
“De Nederlander is verknocht aan zijn racisme. Ik ben niet verknocht aan dat racisme. Ik ga niet ontkennen dat ik af en toe ook vooroordelen heb, die te maken hebben met etnisch ingegeven stereotypen. Maar ik ben me er bewust van, en dus verzet ik me ertegen, misschien omdat ik al sinds mijn jeugd met Indische en Molukse, Surinaamse jongens omging. Ik ging niet om met witte jongens. Op school was ik al een buitenbeentje en de enigen met wie ik aansluiting had waren die jongens. Met hen stonden we voor een discotheek en dan werden we weggestuurd met de opmerking: “het is altijd gedoe met jullie!” En als een van mijn vrienden naar een politieagent keek, gewoon dus omdat hij in zijn blikveld stond, dan had ie al ruzie. Ik kon dat wel doen. Ik liep eens achter een politieagent een kip na te doen, omdat in Apeldoorn destijds de politie ‘de kip’ werd genoemd. Dan pakten agenten me bij mijn arm en zeiden dat ze me naar het bureau zouden meenemen. “En waarom dan?”, vroeg ik. “Omdat ik een kip nadoe?” Kortom, ik had niks te vrezen. Maar een Indische jongen keek alleen maar naar een politieagent en werd al geïntimideerd. Dat verschil heb ik vanaf mijn jeugdjaren al gezien.”

Het kan toch niet alleen maar ervaring met andere culturen zijn?
“Over het algemeen zijn de meeste journalisten, en politici ook, gewoon dom. Echt tergend dom. Dat kan het dus zijn, dat ik intelligenter ben, maar aan de andere kant denk ik te weten dat ik me meer bewust ben van wat er speelt dan de witte journalisten-elite. Het ligt ook aan het feit dat ik uit de onderklasse kom, niet uit de middenklasse. Toch ben ik gaan studeren. De meeste mensen hadden allemaal hoogopgeleide ouders en ik heb ‘eenvoudige’ ouders.”

peter-breedveld-3

Op de website van Peter Breedveld is er veel… frontaal naakt. Foto: www.frontaalnaakt.nl

Waar ligt dan de spanning bij redacties die wel hun best doen om de redactie te mengen?
“Nou, niet alleen kunnen ze zich niet inleven in mensen met een andere huidskleur, ze kunnen zich niet eens inleven in mensen uit een andere sociale klasse. Hun ouders zijn hoogopgeleid en de ouders van die ouders zijn hoogopgeleid. Ze hebben vooral hoogopgeleide vrienden en die zijn allemaal wit. Daarom zie je ze ook constant die blakende nonsens over PVV’ers schrijven. Ze gaan er vanuit dat PVV’ers over het algemeen uit de onderklasse komen, en dat die zich druk maken over de verschraling in de zorg en dat we naar ze moeten luisteren. Terwijl ik heel goed weet wat er echt aan de hand is, namelijk het zijn gewoon racisten. Weet je, het zijn simpele mensen die alles verwerpen wat anders is dan zijzelf. Echt agressief verwerpen. Ik kom namelijk uit die onderklasse en weet hoe het werkt. Toen ik vroeger met een boek op schoot zat bij een bezoek aan mijn oma, dan werd ik al uitgelachen en voor dominee uitgemaakt. Waarom? Omdat dat namelijk anders is, het is niet wat je dan hoort te doen als je met elkaar bent. Die NRC-redacteuren hebben geen idee, De Correspondent-redacteuren hebben geen idee, bij de Volkskrant hebben ze geen idee.”

Eigenlijk pleit je ervoor om juist echt goed te luisteren naar wat PVV’ers zeggen.
“Ja, het is heel simpel. PVV’ers gebruiken helemaal geen metaforen, ze gebruiken geen dubbele bodems, ze zeggen duidelijk wat ze willen, namelijk: moslims deporteren. En als iemand zegt dat hij moslims wil deporteren, of dat hij zegt dat Hitler zijn werk af had moeten maken, dan moet jij niet gaan zeggen: ‘Ja, wacht even, wat hij bedoelt te zeggen is… verschraling in de zorg, of frustraties over verhoging van de huurkosten’. Bullshit! Hij zegt dat hij vluchtelingen wil zien verdrinken, dat is wat hij zegt en dat is wat hij wil. Op het moment dat de PVV zich met andere dingen ging bemoeien, zoals in 2012, toen ze hun pijlen richtten op Europa, verloren ze gelijk de verkiezingen. De kiezers liepen weg, want ze waren niet meer geïnteresseerd. Europa in combinatie met het voorspelde verlies van autonomie interesseert PVV’ers namelijk niet. Europa in combinatie met een anti-islam agenda interesseert ze wel. Want dan betekent Europa: meer vluchtelingen, meer moslims en dus meer terroristen. Kijk nu eens waar ze in de peilingen staan.”

Even stilte.

“Bij de witte redacties hebben ze geen idee. Dan leren ze mij om de wijk in te gaan zodat ik weet wat er speelt.” Weer fel: “Ik ben tussen die mensen opgegroeid! Ik weet precies wat ze willen, ik heb tientallen jaren naar ze geluisterd. Gaan jullie eens de wijk in en dus écht luisteren naar wat ze willen! Als journalisten al mensen op straat spreken, denken ze het alsnog beter te weten, vanuit een soort misplaatste en stuitende arrogantie. En die houding zit ook in de weg als we kijken naar hoe men met de moslimgemeenschap omgaat of mensen met een donkere huidskleur.”

Is dat de staat van de journalistiek? Dingen schrijven die het eigen beeld bevestigen, ook al zijn ze niet altijd waar?
“Het is gebruik maken van vooroordelen die er leven onder witte Nederlanders. Moslims zijn antisemieten, vluchtelingen zijn terroristen, dat soort dingen. Als je liegt, of meegaat in die vooroordelen, kom je binnen bij redacties. Er zijn wel verstandige mensen en redacties, maar dat is dan bijvoorbeeld bij de IKON, idealisten in de marge die dan nog moedig weerstand bieden aan het gebeuk daaromheen. Iedereen is namelijk helemaal dolgemaakt door die angstverhalen over moslims. Ze zijn er verslaafd aan. Vijftien jaar geleden dacht ik, nou loopt het wel wat af, maar dat is helemaal niet waar. Het wordt alleen maar erger! Ik had nooit gedacht de dag mee te maken waarin gewapende Franse politiemannen een vrouw dwingen zich uit te kleden. Had jij dat gedacht?”

Ik wil zeggen van wel, maar ik schud mijn hoofd.

Wat is het eindpunt van die ontwikkeling in de samenleving?
“Ik ga dat niet voorspellen.”

Is het gek om te stellen dat vroeg of laat een lynchpartij zal gebeuren?
“Er zijn allang mensen gelyncht. Er zijn 80 kinderen doodgeschoten in Noorwegen, waar je het niet over mag hebben. Je mag niet zeggen dat een man al die kinderen doodschoot omdat hij bang was voor de islam. Dat hij werd geïnspireerd door Geert Wilders. Tofik Dibi was toen de enige die dat in de Tweede Kamer probeerde, maar hem werd meteen de mond gesnoerd. Vooral door de SP en natuurlijk Femke Halsema. Ik bedoel, voor ‘links’ moet je nog meer oppassen dan voor ‘rechts’, die steken een mes in de rug. Ze zijn angstig geworden en ik ben ervan overtuigd dat het komt door de moord op Pim Fortuyn. Dat was een belangrijk moment. Voor zijn dood ging iedereen helemaal los op hem. Hij was Mussolini aan de Maas. Demonisering. Toen besloot iemand de daad bij het woord te voegen en schoot hem dood.”

“Heel ‘links’ is toen radicaal van visie veranderd, zowel in het journaille als in de politiek. Eerst waren ze tegen racisme, maar na de moord op Fortuyn voelde heel links zich betrapt, ze voelden zich schuldig aan de demonisering. Ze hadden het gevoel dat ze al die tijd geen oog hebben gehad voor de problemen met allochtonen of de multiculturele samenleving. Wat trouwens ook gewoon waar is. Problemen werden altijd onder het tapijt geveegd. Mensen als Hedy d’Ancona hadden geen oor voor mensen die tussen allochtonen woonden en met die allochtonen in aanvaring kwamen. Als je durfde te klagen over je Turkse buurman of over Marokkaanse jongens in de straat, dan was je meteen een racist. Daar voelt links zich nu schuldig over en van de weeromstuit is links een ‘superbenoemer’ geworden. Achmed Marcouch is nu sneller in het benoemen van dingen dan Wilders. Allochtonen doen precies dezelfde dingen als autochtonen, maar het is pas een probleem als een allochtoon het doet. Dat heet dan benoemen. Witte mensen komen echt overal mee weg, maar bij allochtonen is Nederland opeens twee weken van de leg en worden er drie uitzendingen van Pauw aan besteed. Dat is dus geen ‘blinde vlek’, maar racisme.”

Toen rond de jaarwisseling opeens de vluchtelingenkwestie in Keulen speelde, doken de media op de vermeende link tussen asielzoekers en de aanrandingen. Ook journalisten van naam maakten weinig tot geen voorbehoud. Maar jij was vanaf het begin enorm sceptisch, terwijl je dezelfde informatie had als jouw collega’s. Waarin ligt het verschil?
“Ik kan een kort antwoord geven. Ik ben slim en zij zijn dom. Ook al hebben ze een opleiding gehad, als je dom geboren bent, blijf je dom.”

En het lange antwoord?
“Nou, ik lees een bericht en dan zie ik onmiddellijk de discrepanties. De politie die zichzelf tegenspreekt, het feit dat zo’n gigantische aanrandingsorgie zeven dagen onder de pet is gehouden, de gretigheid waarmee journalisten als Jeroen Wollaars (NOS) en Wierd Duk (AD) de vaagste bronnen aanhalen om te bewijzen dat de daders Syrische vluchtelingen zijn. In de basis ontbreekt bij mij heel concreet de gretigheid om moslims of buitenlanders of zwarte mensen in de beklaagdenbank te zetten. Bij alle andere witte redacteuren, ik generaliseer nu natuurlijk, maar er zijn weinig uitzonderingen, is die gretigheid er heel erg. Dit is wat ze willen. Dat is waarom er destijds in Trouw een ‘shariawijk’ in Den Haag werd bedacht door Perdiep Ramesar. Hij schreef alleen maar wat die witte redacteuren wilden lezen en als een allochtoon het doet dan is het helemáál mooi. Want dan zeggen ze: ‘hij weet waar hij over praat!’ En ondertussen kunnen ze ook zeggen dat ze zelf niet racistisch zijn. Ik houd mijn ogen en oren open en ik zie meteen wat er aan de hand is, ook omdat ik er vlak bij in de buurt woon. Ik had echt wel geweten of er een shariawijk was. Er wordt van alles geroepen in die wijk, Dat is geen shariadriehoek, maar dat is Nederland, waar we elkaar voor van alles en nog wat uitmaken.”

Maar waar komt die ingebakken scepsis vandaan?
“Ik ben zelf journalist. Dus de trucjes die journalisten gebruiken, die ken ik wel. Het zijn mijn vakbroeders. Andere journalisten zien ze waarschijnlijk ook wel, maar er lijkt een stelregel  zijn, die luidt: je moet een goed verhaal nooit kapotchecken! Martin van Amerongen zei dat. Ik weet zeker dat hij het ironisch bedoelde, maar volgens mij wordt het op de School voor Journalistiek serieus onderwezen: ‘denk er om, niet te goed uitzoeken!’ Af en toe zie je in de kranten wel wat genuanceerds voorbijkomen, maar het is niet veel. De gevestigde orde bij redacties is wit en van middelbare tot hogere leeftijd. ‘Allochtone’ journalisten komen er alleen in als ze schrijven wat men wil dat ze schrijven. Bij De Groene Amsterdammer heb je bijvoorbeeld Hassan Bahara. Hij schrijft verhalen die naadloos passen in het bestaande islam en migranten discours. Op het moment dat hij daarmee ophoudt kan hij vertrekken. Allochtonen mogen alleen over allochtonendingen schrijven. Alles wordt door witte ogen gezien. Het betekent dat het verhaal altijd hetzelfde blijft.”

Kun je daar een voorbeeld van geven?
“Als een zwarte vrouw vertelt over hoe zij opmerkingen krijgt over haar kroeshaar, dan zegt de witte interviewer meteen: ‘maar dat heb ik nog nooit meegemaakt!’ Dan ontken je dus gewoon de ervaringen van die zwarte vrouw. Zij weet waar ze over praat, hij niet. Dat hij iets niet mee heeft gemaakt, wat niet zo raar is omdat hij wit is en geen kroeshaar heeft, betekent niet dat het er niet is. Het is een mengeling van domheid, vooringenomenheid en puur racisme. Als jij in een wit gezelschap zit, hoor jij niet de dingen over Turken dan als ik in die witte gemeenschap zit. Want ze denken dat ik dat wel kan waarderen. Ik hoor die dingen!”

Peter Breedveld moet er om lachen, maar meer als een boer met kiespijn. Hij vertelt verder. Over hoe er met zijn Molukse vrienden wordt gesproken in hun bijzijn en hoe er óver hen gesproken wordt als ze er niet bij zijn. In zijn hoofd zit veel ‘inside’-informatie, ik merk het aan de talloze voorbeelden en anekdotes, die hij moeiteloos tot in details weet te beschrijven. Hij kijkt dan in de verte, en lijkt op te gaan in de gebeurtenissen waarover hij spreekt. Dan zoekt Breedveld weer mijn blik op en eist maximale aandacht: fel, snel en ter zake.

“Let wel, ik wil niet de indruk wekken dat mensen bij elkaar aan tafel zitten en een soort racistisch complot aan het smeden zijn. Het defensieve zit er gewoon ingebakken en mensen horen nu eenmaal niet graag dat ze racist zijn. Het is een reflex. Iemand als Femke Halsema zegt dat we het dan ook geen racisme moeten noemen omdat mensen dat niet fijn vinden. Dat is bullshit. Dan gaat het dus toch weer over de gevoelens van de witte mens en niet over de gediscrimineerde allochtoon. Denk je dat het fijn is om geweigerd te worden omdat je zwart bent? Ander voorbeeld: toen er ophef ontstond over De Efteling, waar een negerkarikatuur werd geplaatst, met een bot door zijn neus en een rieten rok, gingen allerlei witte mensen opeens uitleggen hoe zwarten dat beeld moesten zien. Het ging over hoe zij daar tegenaan kijken. Niemand is geïnteresseerd in hoe zwarte mensen daar tegenaan kijken. Met Zwarte Piet hetzelfde. “Ik heb Zwarte Piet altijd zo gezien. Mijn kinderen hebben nooit…” vul maar in. Het gaat niet om jou! Wat jij en jouw kinderen ervan vinden doet er niet toe. De kranten zijn ook niet geïnteresseerd in de visie van zwarte mensen. Kranten gaan alleen maar over hoe witte mensen dingen zien.”

Welke vormen van media zie jij om deze structuren te doorbreken?
“Het internet natuurlijk. Ik ben een van de weinigen, die in eenvoudige, begrijpelijke taal via het internet kritiek uit op de macht. Daarom komen al die GeenStijl-types ook achter mij aan. Daarom noemt Asscher mij bij naam. Als iemand van de Universiteit Leiden kritiek uit, gebeurt dat met zoveel nuance, dat niemand het meer snapt. Ik zeg daarentegen: ‘Godverdomme, dat is racisme!’ Dat snappen mensen wel. Maar die boodschap komt hard aan. Ik ben mijn website Frontaal Naakt begonnen omdat de stukken die ik wilde schrijven in kranten werden geweigerd. Dus ging ik het internet op. Ik vind het belangrijk dat het aan komt, dat iedereen hoort wat ik zeg.”

Peter Breedveld. Foto: Enis Odaci ©

Peter Breedveld. Foto: Enis Odaci ©

Stel je voor dat het jouw critici lukt om jou ontslagen te krijgen. Wat doet Peter Breedveld dan?
“Dan heb ik nog meer tijd voor Frontaal Naakt! Dan kan ik de hele dag doorgaan met alles analyseren. Dan heb ik zeeën van tijd, dus misschien moeten mijn critici daar maar rekening mee houden! Het is beter dat ik een baan heb, nu ben ik veel te druk, haha! Er wordt her en der gesuggereerd dat mijn website iets met mijn werkgever te maken heeft, maar dat is dus niet zo. Ik doe het in mijn vrije tijd, als privépersoon. Als ik meer vrije tijd heb betekent dat meer Frontaal Naakt, niet minder. Dan zou ik mijn website fors uitbreiden, met meer onderzoek en met meer mensen. Nu is het voor mensen als Asscher en journalisten al ‘vervelend’ dat ik laat zien waar zij mee bezig zijn, maar als ik er echt tijd aan zou kunnen besteden zou ik daar mijn dagen goed mee kunnen vullen. Niet in de stijl van De Correspondent, met beschaafde en intellectuele grafiekjes, die beschaafde witte mensen aanspreken die toch al vinden dat we er in alle redelijkheid met elkaar moeten uitkomen. Nee, een pittige site met gezond verstand voor mensen die direct te maken hebben met thema’s waarover ik schrijf: racisme, discriminatie, de dubbele maat en hypocrisie in de witte journalistiek.”

Zijn de media nu werkelijk zo invloedrijk geworden op de stemming in de samenleving? Zet de televisie een week uit, loop over straat en er lijkt opeens geen vuiltje aan de lucht.
“Inderdaad, als ik Twitter uitzet en ik kijk niet naar nieuwsprogramma’s, is de beleving op straat wel anders. Ik zie in de trein niet zo veel gebeuren tussen moslims en niet-moslims. Die gaan redelijk normaal met elkaar om. Ik woon vlak bij een multiculturele wijk in Den Haag en daar zie ik gehoofddoekte kassières gezellig keuvelen met, als ik niet beter wist, PVV-stemmers, van die volkstypes, witte Hagenezen. Die gaan gezellig met elkaar om. Maar er gebeurt natuurlijk wel degelijk van alles. Er zijn aanslagen op moskeeën, moslims en allochtonen worden gediscrimineerd, er is wantrouwen vanwege IS en andere terroristische organisaties. In de media worden dingen heel erg opgeblazen, maar ja, dat heeft wel gevolgen voor het stemgedrag. In grote delen van Nederland, waar nauwelijks allochtonen voorkomen, wordt naar verhouding veel op de PVV gestemd. Dat kan alleen maar door de media komen.”

Tot slot: vind jij journalistiek een ethisch beroep?
“Ja, natuurlijk. Journalisten hebben heel veel macht en ze hebben een podium om hun macht te misbruiken. Als mensen een onwelgevallige mening hebben, zetten ze gerust hun podium in om die persoon te kwetsen. Om zelfs routebeschrijvingen naar hun huis te tonen en op te roepen stenen door de ruit te gooien. Ik heb juist de grootste problemen met journalisten, niet met anonieme PVV’ers op Twitter. Journalisten hebben de macht om dingen uit hun context te halen, te verdraaien, en dan doet het gepeupel vervolgens de rest om die persoon te bedreigen of monddood te maken. De EU wilde een paar jaar geleden maatstaven invoeren voor media en journalistiek. Een advocaat moet zich goed gedragen en zich aan bepaalde ethische regels houden. Een dokter moet dat ook doen. Maar een journalist hoeft helemaal niets te doen, terwijl leden van het journaille mensen overvallen, belasteren en met leugens besmeuren. Dat soort normale grenzen vastleggen in een richtlijn lukt niet, dan gaat zelfs de Nederlandse Vereniging van Journalisten op de achterste poten staan door te zeggen dat er persbreidel is. Dus ja, journalisten moeten zich aan ethische regels houden, maar niemand zal dat ooit instellen. Dan zullen er parallellen worden getrokken met Erdoğan, Poetin, autoritaire leiders die journalisten de mond willen snoeren. Maar daar gaat het niet om, het gaat om het organiseren van verantwoordelijk gedrag.”

Dus lang leve het ongrijpbare internet!
“Nou, het ironische is dat het internet wel stukje bij beetje wordt gereguleerd. De partij 50-plus wil bijvoorbeeld het ‘beschimpen’ tegengaan op internet. Daar moet ik wel om lachen. Is dat nu het probleem? Beschimpen? Ik heb Wilders beschimpt. Asscher ook. En vele anderen. Ik zet ze voor gek om hun beleid en dat maakt hen kwaad. Ik blijf graag het recht behouden om mensen te beschimpen. Humor, dat is het dodelijkste wapen.”

Ik vraag me af of er nog een boodschap van hoop is.
“Ik heb weinig hoop. Ik heb het gevoel dat we net als Hercules en Jezus door de Onderwereld moeten voordat we er weer bovenop komen. We moeten eerst door de hel. Af en toe heb ik het gevoel dat de boel op springen staat. Je ziet het in Frankrijk gebeuren, er hoeft helemaal geen Le Pen meer aan te pas te komen om idiote dingen te doen. In Nederland hebben de politieke partijen het PVV-gedachtegoed overgenomen. Sommigen streven de PVV gewoon voorbij. De dingen die Halbe Zijlstra zegt, een crisis maken van paaseitjes, dat is de PVV voorbij. En dan kun je kritiek hebben op DENK, maar juist daarom bestaat DENK en daarom is DENK noodzakelijk. Weet je, het wordt steeds meer allochtonen duidelijk dat ze niks te zoeken hebben bij de PvdA of bij een van de andere partijen. GroenLinks is altijd al roomblank geweest. Er moet een tegengeluid komen omdat iedereen inmiddels in het PVV denken is meegegaan. Stel dat DENK een foute partij is, dan nog is het tenminste iets waar de gevestigde orde rekening mee moet houden. Laat ze maar tien zetels halen.”

En dan, opeens, staat de journalist in Breedveld op.
“Ik moet er vandoor, een deadline halen.”
Inderdaad, fel, snel en ter zake.

 

Meer info?

Reageer

avatar
wpDiscuz