“Wat vind jij van Dyab Abou Jahjah?”


Ach, mijn ziel. Zoals zo vaak geldt: het voorspel is spannender dan de daad, het receptenboek is spannender dan de maaltijd en de anticipatie op een grote finale is vele malen spannender dan de wedstrijd zelf. En wat had Zomergasten 31 juli 2016 een mooi wedstrijdaffiche, zeg… Dyab Abou Jahjah! In de aanloop naar de uitzending was zijn gesprek met gastheer Thomas Erdbrink inmiddels uitgegroeid tot een titanenstrijd tussen het machtige FC Moslims versus de underdogs van FC Joden! Een gevecht tussen de Barbaarse Antisemieten en de Verlichte Charlies. Wie zou dit virtuele gevecht op leven en dood winnen?

 Odaci-small

Door: Enis Odaci

“Wat vind jij van Dyab Abou Jahjah?”

Ach, Onze man in Teheran. Thomas Erdbrink, Iran-kenner en schrijver voor The New York Times. Wat was je gespannen. Wist jij veel dat Abou Jahjah zoveel gedoe zou veroorzaken. Dat wist je natuurlijk wel, maar wist jij veel dat je nota bene zélf de meeste druk zou ervaren? Hakkelend en met een hoge stem perste je keer op keer kritische vragen uit je strot. Ik weet heus wel dat jij als Iran-kenner dondersgoed begrijpt in welke context Abou Jahjah denkt. Was het niet beter geweest als je, met jouw kennis van de regio, het Israël-Palestina conflict samen met Abou Jahjah juist had verdiept? Gemiste kans. Hoogstwaarschijnlijk fluisterde iemand ‘van boven’ in je oor dat je Abou Jahjah niet teveel een podium mocht geven. Dat je kritisch moest zijn vanwege de maatschappelijke gevoeligheden rond deze uitzending. Tja, nodig Abou Jahjah dan niet uit! Heb je de man eindelijk drie uur lang aan tafel, ga je enkele oude Tweets uit de sloot halen. Pas toen die fragmenten over Israël en kolonialisme voorbij waren, ontspande je weer een beetje. Een heel klein beetje.

“Wat vind jij van Dyab Abou Jahjah?”

Ach, Frits Barend. In de aanloop naar de uitzending schreef je een column waarin je stelt dat je je voor het eerst niet meer veilig voelt in Nederland. Mijn vrouw verslikte zich in haar koffie toen ik haar dat voorlas. Ze riep: “Wat? Frits wordt bang van een televisieprogramma? Van een gesprek? Dan zet ie toch gewoon iets anders op?” Mijn vrouw begrijpt het. En waar is Henk van Dorp als je hem nodig hebt, Frits! Hadden jullie beide Abou Jahjah in 2002 niet uitgenodigd voor een gesprek over diverse enge onderwerpen in jullie talkshow Barend en Van Dorp? Ik weet, hoe ouder je wordt, des te banger je bent, maar dat is nog geen reden om daarom ook de kilo’s boter op je hoofd dikker te laten worden. Wees gerust Frits, je bent veilig. Je mag bij mij onderduiken als het antisemitisme door twee pratende mannen aan tafel hals over kop toeneemt.

Het tumult rond het gesprek met Dyab Abou Jahjah raakt daarmee de kern van een zeer groot probleem: we hebben collectief een grote blinde vlek voor niet-Westerse meningen.

“Wat vind jij van Dyab Abou Jahjah?”

Ach, Dyab Abou Jahjah, zelfbenoemde radicaal. Ik vond het nog best knap hoe rustig je bleef tijdens het onhandige kruisverhoor. Spotlight op je hoofd, gerommel met microfoons op tafel, gesloten vragen, niet mogen uitspreken. Maar… geef toe, dit was allemaal peanuts. Het leek soms wel alsof Thomas Erdbrink bij jóu te gast was. Dit gesprek was een geweldige streling van jouw ego, nietwaar? Ik zag ze wel, die pretoogjes. Onderweg van Hilversum naar Brussel moet het in de auto een gezellige bedoening zijn geweest. Je hebt op kosten van de belastingbetaler maar fijn al die zionisten op de kast gekregen, nietwaar? Soms maakte je van gevoelige kwesties een definitiekwestie en danste je handig om de hete brei heen. Dan weer bagatelliseerde je enkele foute keuzes in je leven, zoals de AEL en je expulsie uit Libanon. Je weet gelukkig wel degelijk waar het aan schort in de samenleving, maar sta me toe jou een tip te geven: veel mensen snappen nog steeds niet wat je met ‘Movement X’ beoogt. Is dat zoiets als Generation Y? Volgens mij wil je gewoon de Belgische politiek in en heb je nog koudwatervrees. Waar wacht je op? Gaan met die banaan, zeggen ze in Libanon!

“Wat vind jij van Dyab Abou Jahjah?”

Ach, joodse samenleving. Wat is het pijnlijk om te zien dat jullie verdriet misbruikt wordt door eenmanszaakjes als het TOF ‘Tradition is Our Future’. Mensen, die een rechtszaak beginnen nog voordat Abou Jahjah een woord gesproken heeft. Mensen, die zeggen namens de joodse gemeenschap te spreken, terwijl zij slechts bijdragen aan negatieve beeldvorming over joden. Mensen, die niet beseffen dat als ze letterlijk overal het label ‘antisemitisme’ op plakken, zij daarmee antisemitisme ontoelaatbaar devalueren. Dat is helemaal niet TOF.

“Maar serieus, wat vind jij nu van Dyab Abou Jahjah?”

Ik? Ik ben voor debat op het scherpst van de snede. Vrijheid van meningsuiting komt het beste tot zijn recht als je politieke standpunten en hetgeen je denkt en voelt door anderen bevraagd wordt. Dan ontdekken we maar al te snel dat onze (persoonlijke) meningen en (politieke) standpunten vaak ondoordacht zijn. Dat we die meningen en standpunten eigenlijk van anderen overnemen en zomaar voor waar aannemen. Dat we blindelings geloven wat we horen en lezen via de media. Het tumult rond het gesprek met Dyab Abou Jahjah raakt daarmee de kern van een zeer groot probleem: we hebben collectief een grote blinde vlek voor niet-Westerse meningen. Dit fenomeen zie je bijvoorbeeld ook terug in de berichtgeving over Turkije, Syrië en Iran, om maar een paar exotische thema’s te noemen. Het protest ‘uit Joodse hoek’ tegen Abou Jahjah is zo bezien slechts een symptoom van een dieper liggende ziekte. En we hebben heel snel een medicijn nodig.


Meer info?

Reageer

avatar
wpDiscuz