Eén week protest


In mijn leven heb ik ooit maar één week gevast en dat heugt mij nog. Het was in het jaar 1978 en er was sprake van 182 kerkmarokkanen die niet aan de criteria van de regering voldeden om te mogen blijven. De kerken protesteerden en Nederlanders als ik gingen mee vasten. Ik zat een week in De Duif aan de Prinsengracht en dronk zeven dagen en nachten lang alleen maar kruidenthee met honing.

Ik denk er nog wel eens aan als de Ramadan begint en ik sommige mede-Haarlemmers tegenkom die aan het vasten zijn. Ook nu weer. Ik bedenk dat ik alleen maar zou kunnen vasten als het voor het goede doel is. Niet dus omdat het moet maar omdat het ergens goed voor is. Voor je eigen gezondheid, voor een herstel van de eenvoud in je leven of voor je medemensen. Anders lijkt vasten mij een soort werkheiligheid om een godheid te vermurwen: ‘Kijkt u eens, ziet u wel hoe gehoorzaam ik ben aan uw geboden?’ Nee, dat niet. Maar zover ik mijn moslimbroeders en –zusters een beetje begrijp, is dat ook niet het geval. Wel gehoorzaamheid – dat is nu eenmaal islam – maar ook met het bewustzijn dat het ergens goed voor is.

Laat vasten geen werkheiligheid worden om een godheid te vermurwen

Wie de rabauwen ziet die zich lam zuipen en erop los rammen bij de Europese Kampioenschappen Voetbal, weet weer hoe belangrijk het is dat een mens zijn maat kent en zijn krachten weet te beteugelen. Daar is heel veel goede opvoeding, moraal en recht voor nodig. Maar ook het vermogen om de pas in te houden, jezelf iets te ontzeggen en niet altijd alles stante pede te willen. Het zou goed zijn als de in dit land samen optrekkende godsdiensten beter aan de maatschappij zouden duidelijk maken dat die oude gewoonten zo gek nog niet zijn: vasten, bidden, reciteren, zingen en barmhartigheid. Er zijn vast wel hele goede en moderne argumenten voor te vinden die iedereen kan begrijpen.

Overigens: de toenmalige staatssecretaris van Justitie, mevrouw Haars, verleende de Marokkanen in november 1978 alsnog een verblijfsvergunning.


Over Aart Mak

Aart Mak is als predikant verbonden aan de stichting Kerk Zonder Grenzen, van waaruit hij veel mensen begeleidt. Van die stichting komen ook de Tuimelteksten en is er MomenTaal, een groot team van voorgangers dat mensen op de belangrijke momenten in het leven begeleidt. Aart schreef pas nog weer een boek over het ritueel van de uitvaart, UitvaartWijzer. In Haarlem was hij met Jurjen Beumer vijf jaar actief in het Interreligieuze Beraad.

Reageer

avatar
wpDiscuz