“Wat vind jij van Sylvana Simons?”


Ach, mijn ziel. Het is een wereldomvattende vraag geworden. Je kunt geen krant meer open slaan of de witgekleurde opinies over Sylvana vliegen je om de oren. Op televisie opent elk journaal met De Kwestie. Radiobulletins idem dito. De wereldvrede schijnt er van af te hangen, hoor ik. Een clash van culturen. Het is nu of nooit. Wee degene die enige nuance betracht in het beantwoorden van deze vraag. Gij zult partij kiezen! Nee, daarmee bedoelen ‘we’ natuurlijk niet haar politieke partij, maar een ander soort partij. Gij zult namelijk kleur bekennen: hoor je bij Ons of hoor je bij de Ander? Ga er maar aan staan. O ja, het gaat ook over de islam. En over Erdoğan. En over de parallelle samenleving. En over mislukte integratie. En…

“Wat vind jij van Sylvana Simons?”

Ach, Matthijs van Nieuwkerk. Wat was het een schok om ‘jouw’ Sylvana te zien overlopen naar die malle jongens van DENK. Je kon echt niet begrijpen dat jouw tafelgast opeens bij iemand anders aan tafel ging zitten. Daar zat je dan. Alsof je werd afgewezen na een date. Gebroken hart. Pruillippen. Sylvana bleek toch echt onafhankelijker dan je dacht. Ze zat helemaal niet opgesloten in de inner circle van De Wereld Draait Door. Een Sywert van der Lienden is zij niet. Maar wat nu? Er was maar één oplossing: haar laten zien dat als je eenmaal uit die vertrouwenscirkel stapt, je het zult merken ook. En dus vuurde je vraag na vraag af over heikele kwesties. Turkse kwesties. Het mooie was wel: Sylvana maakte eindelijk de journalist in jou wakker.

“Wat vind jij van Sylvana Simons?”

Ach, Tunahan Kuzu. Wat beheers je het politieke spel inmiddels goed. Uitgerekend tijdens het Tweede Kamerdebat over Ebru Umar presenteer jij de nieuwste loot aan de groeiende DENK-stam. Alle politici maakten zich op om president Erdogan een stevig Haags lesje te leren, in de wetenschap dat zij ’s avonds tijdens Nieuwsuur hun zorgvuldig voorbereide quotes terug zouden kunnen kijken. Maar helaas, jij eiste alle aandacht op. Slim, bijna Wilderiaans slim. Toen mensen jou verweten een partij voor Turken te zijn, presenteerde je Farid Azerkan. Toen mensen jou verweten een Turkse-Marokkaanse partij te zijn, presenteerde je Sylvana Simons. Nu ben je een partij voor diversiteit geworden. Ik zie je gniffelen, glimlachen, tijdens de stille uurtjes voldaan in je handen wrijven, want mensen moeten nu wel van heel goede huize komen om DENK te framen als een partij voor moslims en Turken. Met smart wachten wij op een invloedrijke, blonde kaaskop.

Met smart wachten wij op een invloedrijke, blonde kaaskop.

“Wat vind jij van Sylvana Simons?”

Ach, Soldaten der Democratie. Strijders van het Vrije Woord. Hoe kan het dat u iemand veroordeelt, puur en alleen omdat zij zich aansluit bij een politieke partij? Hoe kan het dat u een partij verwijt een samenleving te splitsen in een wij-deel en een zij-deel? Heeft u allen zitten slapen de afgelopen vijftien jaar? De democratie is toch een georganiseerd conflict van woorden en idealen? Alle meningen, hoe abject ook, mogen toch geuit worden? Beter een debat onder felle spotlights dan geroddel in stiekeme achterkamertjes, rokerige huiskamertjes en stoffige bestuurskamertjes, nietwaar? Het lijkt erop dat het fenomeen ‘meten met twee maten’ veelvuldig zal worden geagendeerd, zoals dat zo sjiek heet. Grijp dus uw kans, democratische jihadisten, en denk aan de woorden van mijn moeder: “Schat, kijk niet alleen in de spiegel om je haren te kammen.” Een wijze vrouw.

“Maar serieus, wat vind jij nu van Sylvana Simons?”

Ik? Ik ben voor de democratie. Die is blijkbaar nog steeds multi-interpretabel en voor velen helemaal niet vanzelfsprekend. Ik hoop dat Sylvana Simons mensen op de been krijgt. Ik hoop dat vele teleurgestelde mensen gebruik maken van hun stemrecht. Niet stemmen is namelijk tegen jezelf stemmen. Dus welkom, Sylvana, in de arena. Wapen je met liefde. Spreek met autoriteit. En vooral: breng wat soul in de politiek. Ja, laten we meer muziek maken. Muziek heelt, verbindt werelden en haalt de beste emoties in ons naar boven. Vroeger, toen ik nog zwart haar had, luisterde ik heel graag naar Frank Boeijen. Mijn favoriete nummer: Zwart Wit. Ik keek laatst weer naar de videoclip op YouTube. Door alle schoudervullingen en bizarre kapsels heen klonken de helende woorden: “DENK niet wit, denk niet zwart! DENK niet zwart-wit, maar heel de kleur van je hart.” Zo is het.

Meer info?

  • UPDATE: Sylvana Simons heeft de politieke partij DENK verlaten op 24-12-2016 en richt een eigen partij op: Artikel 1. 
  • Deze column is gepubliceerd op Nieuwwij.nl

Reageer

avatar
Sorteer op:   nieuwste | oudste | meest gestemde
Caroline
Gast

wijze moeder, wijze zoon!

wpDiscuz