Kijkt u door een roze bril naar de samenleving? Gefeliciteerd! U bent een wereldverbeteraar en van de constructieve dialoog, ongeacht de tegenslagen in het leven. Kijkt u door een gitzwarte bril? Beterschap! Dan bent u natuurlijk een echte pessimist en somber gesteld over de toekomst van dit land. In elke tegenslag ziet u daarvan de bevestiging.

Via de media en onze kennissenkring worden we genadeloos geclassificeerd in een van beide categorieën. Je bent ergens vóór of tégen. Dat is de grote ziekte van deze tijd. Geen ruimte voor nuance. Het politieke, maatschappelijke en religieuze midden piept en kraakt onder de last van de extreme gewichten aan de linker- en aan de rechterkant van het meningenspectrum. Hoe deze ziekte te genezen?

Toen ik na de recente aanslagen in Parijs geloofde dat het belangrijk was om in mijn publicaties begrip te tonen voor de Parijzenaren, kreeg ik van enkele vrienden een stevige wind van voren. “Hoe kun je zo selectief medeleven tonen, als er dagelijks honderden onschuldige mensen sneuvelen in Syrië en Irak!?” Een belangrijke vraag, niet omdat er automatisch een waarheid in opgesloten zit, maar omdat de vraag uit hun tenen kwam. Het was als het ware een schreeuw van hun ziel. Dat moet je dus serieus nemen.

“Hoe kun je zo selectief medeleven tonen, als er dagelijks honderden onschuldige mensen sneuvelen in Syrië en Irak!?”

Na twee mails over en weer besloot ik de discussie niet meer via de mail te voeren, maar om met mijn vrienden te bellen. Ik sprak met hen af in de koffiehoek van mijn lokale bibliotheek en we spraken over wezenlijke dingen: van het gevoel van uitsluiting en angst voor de PVV-samenleving tot en met de zorg om onze kinderen. Het ging al vrij snel niet meer over Parijs.

We eindigden het lange gesprek met een verklaring. Gekscherend noemden wij het: Manifest van Hengelo. Daarin beloofden wij elkaar vastberaden, dat wat er ook in de wereld gebeurt, wat er ook aan misstanden bestaat en wat er ook aan narigheid over ons wordt uitgestort, dat wij, moslims, kaaskoppen, maar ook denkers, doeners, de nieuwe generatie en dus bakens van licht (jazeker!) vooral zullen blijven strijden tegen het virus dat ‘angst’ heet. Angst neemt ernstige vormen aan, is vluchtig overdraagbaar en met geen penicilline te bestrijden. Er is maar een bewezen oplossing: de persoonlijke ontmoeting. Die leidt letterlijk tot honderden, duizenden persoonlijke ‘manifesten van vertrouwen’ en leidt evenzo vaak tot onverwachte vriendschappen.

Meer info?

Reageer

avatar
wpDiscuz