Mozes is dood. Jezus is dood. Mohammed is dood. Alle profeten zijn dood. Tenminste, we zien hen niet meer. Alle heilige boeken zijn geschreven en herschreven, al dan niet door de Geest geïnspireerd. Nu de profeten ons niet meer kunnen onderwijzen, moeten we zelf maar bepalen hoe om te gaan met alle religieuze voorschriften en interpretaties van religieuze teksten. Daar zitten we dan, zonder leiding, zonder autoriteit. Wie is nu het meest geëigend om namens God Zijn woorden te interpreteren? Wie is er het meest geschikt om een volk te leiden naar een nieuwe tijd?

Twee managementmodellen
In het christendom zijn er op hoofdlijnen twee managementmodellen. Enerzijds heb je de ‘platte’ kerkelijke organisatie, gebruikt door de protestantse kerk. De geest waart rond daar waar mensen en gemeenschappen samenkomen. De gemeente is als het ware het lichaam van Jezus. Vind ik mooi. Het andere managementmodel is het ‘top-down’ principe, gehanteerd door de katholieke kerk. Er is de Ene Baas en die leidt en begeleidt zijn volgelingen met goddelijke autoriteit. De paus is immers Gods stedehouder op aarde, en aan zijn woord moeten christenen wereldwijd zich houden. Vind ik ook mooi. Welk model is beter?

Autoriteit
Ik denk dat beide modellen hun meerwaarde hebben. Het lijkt in de mens zijn DNA te zitten om te zoeken naar een autoriteit of om een autoriteit te accepteren. Als kind hebben wij de Ouder. Als leerling de Leraar. Als student de Professor. Als soldaat de Generaal. Als werknemer het Afdelingshoofd. Als onderdaan de Koning. Et cetera. De hele wereld is georganiseerd als een piramide. Toch geen stiekeme verwijzing naar de heilige drie-eenheid? Enfin, zelfs landen kennen een onderlinge hiërarchie. Dus waarom niet in de theologie? Waarom zouden christenen niet één centrale autoriteit hebben, die doceert en dicteert? Misschien omdat we allemaal beseffen dat wie er ook de kapitein op het schip Gods is, hij uiteindelijk ook maar een mens is. Ongeacht de status die we hem (waar is de zij?) toekennen.

Buurten bij moslims
Dus dan maar terug naar het protestantse model? Laat elke gemeente zich maar op de eigen manier organiseren, zodat er rekening gehouden kan worden met locatie, samenstelling van de leden, en de bijbehorende cultuur. Het gevolg is een geweldige versnippering van het christendom. Ik ben als moslim het overzicht in christelijk Nederland helemaal kwijt. Vrijzinnig, hervormd, gereformeerd en allerlei tussenvormen. Wat zou Jezus daar nu van vinden? Hij was toch de weg, de waarheid en het leven? Zoveel interpretatie levert dat toch niet op? Ik denk dat Jezus in deze tijd de kerk links zou laten liggen en zou gaan buurten bij de moslims. Daar is alles namelijk goed geregeld.

Heilig compromis
Helaas! Het tegendeel is waar. Ook in de islam heb je de Ene Baas die niet geaccepteerd wordt. Het is de reden dat sjiieten en soennieten elkaar naar het leven staan. Er is geen paus in de islam, er zijn daarentegen talrijke (sektarische) varianten. Dus ook in de islam heb je het top-down en het platte-organisatie model. Islam en christendom zijn wat drukte van stromingen, richtingen, waarheden en afgeleide waarheden betreft, volledig identiek. Misschien moeten we ons maar niet meer richten op de Ene Baas. In ons DNA zitten namelijk twee bazen opgesloten: het gezonde verstand en het wilde, emotionele hart. Die twee voelen elkaar best wel goed aan. Ze zijn heel goed in staat om tot elk theologisch compromis te komen. Een heilig compromis tussen hemel en aarde.

Meer info?
Christenen hebben vaak een duidelijke mening over de islam, maar hoe zit het eigenlijk andersom? Daarom vroeg de website Zinvloed.nl mij om eens naar dat Nederlandse christendom te kijken. Dit is deel 2 uit de reeks op Zinvloed.nl: Is het niet tijd voor een nieuw soort leiderschap binnen het christendom en de islam? Like Humanislam op Facebook

Reageer

avatar
wpDiscuz