De aanwezigheid van Turkse en Marokkaanse gastarbeiders heeft sinds het begin van de jaren ‘70 geleid tot redelijk wat vooroordelen. Veelgehoorde grap: waarom kunnen Turken zo moeilijk omgaan met internet? Nou, omdat ze niet verder komen dan de WW! Tja, waar of niet waar, maar het betekent toch niet dat ik er ook ‘zo eentje’ ben? Toch? 

Door: Enis Odaci

Onlangs haalde ik mijn rijbewijs op van het stadhuis. Ik wachtte keurig op mijn beurt, snuffelde in een tijdschrift en deed mee aan het grote wachtkamer-ritueel. Nederlanders in een wachtkamer doen namelijk altijd een van twee dingen: of ze gaan overdreven vrolijk met hun kinderen spelen (“kijk mensen, ik ben een goede ouder en mijn kind is heel bijzonder!”) of ze gluren over de randen van een tijdschrift naar de andere aanwezigen in de wachtruimte (“kijk schat, wat een gek figuur, gezicht, shirt, gedrag heeft die persoon!”).

Toen mijn nummer op het display verscheen liep ik naar het loket waar een ambtenaar mij opwachtte. De man nam mij eerst helemaal van top tot teen op. Ik begon aan mijzelf te twijfelen. Hing er iets uit mijn neus? Rode lippen in mijn kraag? Ik ging zitten en keek de man vriendelijk aan. Hij sprak in slakkentaal: “Waarmee – kan – ik – u – helpen?”
Ah, de aanname was dat ik de Nederlandse taal niet goed beheers. Ik hield mijn lach in en zei: “Ik – ophalen – rijbewijs.”

De ambtenaar kwam met een volgende aanname: “Het – kost – wel – geld.”
Ik dacht, wat schattig, en vroeg: “Ik – mag – lenen – geld – van – u?”
De ambtenaar lachte en zei, nee, natuurlijk niet. Dit is Marokko niet! De derde aanname was dus dat mannen met een snor en een wild woest uiterlijk of Turk of Marokkaan zijn.

Enfin, nadat ik keurig met mijn pinpas had betaald, stond ik op en gaf de man een stevige handdruk. Ik zei, terwijl ik hem diep in de ogen keek, letterlijk: “Mijnheer, mag ik u hartelijk danken voor de uitstekende dienstverlening. Fijn ook dat u mij de betaalprocedure vooraf heeft uitgelegd om nare verrassingen te voorkomen. En even voor de goede orde, ik ben geboren in Turkije, maar ken het land vooral meer van horen zeggen. Ik was veel te druk met studeren. Ik wens u een fijne middag.”

Zijn gezichtsuitdrukking maakte mijn dag meer dan goed. Hij moest nog duidelijk wennen aan de nieuwe tijd. Een tijd waar de kinderen van ooit schuchtere gastarbeiders inmiddels hele mondige kaaskoppen zijn.

Meer info?
Deze column verscheen op 7 juli 2015 op Nieuwwij.nl

Reageer

avatar
wpDiscuz