Ik word oud. Ik loop bijvoorbeeld met steeds meer pijn in mijn rug. Mijn tandvlees trekt zich terug en mijn gehoor neemt duidelijk af. Ook psychologisch gezien gaat het bergafwaarts. Zo verlies ik steeds sneller mijn geduld en moet ik mij echt inspannen wil ik een boek in één keer uitlezen. Ik heb ook nog eens een zwak linkeroog en voor dat laatste moest ik langs het Radboud Ziekenhuis in Nijmegen.

Ik parkeerde mijn auto bij Ingang-West op een invalidenparkeerplaats. Tot mijn verbazing zag ik op het blauwe verkeersbord een foto van Geert Wilders geplakt staan. De kleine foto was heel precies verwerkt in het rolstoel logo. Fijn, dacht ik, de eerste persoon die ik in Nijmegen tegenkom is Gekke Geert!

Ik bleef gebiologeerd kijken. Over zijn hoofd was een rode cirkel met een diagonale streep geplakt. Er stond feitelijk: ‘verboden voor Geert Wilders’. Of stond er: Wilders mag hier niet parkeren? Misschien was het een algemeen politiek statement. Wacht eens even: wie heeft dat plaatje er eigenlijk op geplakt? Een D66’er? Een allochtoon? Een invalide allochtoon? Of een invalide islamitische allochtoon? In ieder geval moest de plakker in kwestie een ziek persoon zijn, anders zou hij de actie niet op de stoep van een ziekenhuis hebben verricht!

Naast mij parkeerde een andere auto. Er stapte een lieve, oude mevrouw uit en zij groette mij hartelijk.
Ik vroeg haar: “Mevrouw, kijkt u eens naar dit verkeersbord. Ziet u de foto van Wilders?”
“Ja,” zei de oude mevrouw, “waarom zou iemand toch zoiets doen?”
“Nou,” opperde ik, “misschien was het wel een boze moslim die zo zijn gevoelens wilde uiten. Zal ik de foto eraf halen? Ik ben namelijk geen boze moslim.”
“Nee!” riep de vrouw resoluut. “Bent u gek? Stel dat men u ziet, dan denken ze dat ú degene bent die de foto erop heeft geplaatst. Ik kan u dan niet beschermen, hoor.”

De oude dame had gelijk. Waar bemoeide ik me eigenlijk mee? Ik vond het alleen wel een symbolisch gebaar dat ik als moslim een anti-Wilders foto zou verwijderen. Maar goed, een wijze, bejaarde, Hollandse vrouw behoedde mij voor die heldendaad. Helaas was het wel zo dat ik, toen ik eenmaal in het ziekenhuis was, opeens achter elke allochtoon uitziende man of vrouw, een potentiële parkeerbord-vandaal zag. Verdorie, het virus der verdachtmaking had mij gegrepen. In het ziekenhuis nog wel. Dank je wel, Geert!

Meer info?
Deze column verscheen op 21 juli 2015 op Nieuwwij.nl

Reageer

avatar
wpDiscuz