Hemeltje lief, dat was mij het maandje wel. Terwijl ik met mijn vrouw in de tuin een kopje thee drink en we naar de vogeltjes in de bomen kijken, merkt ze ineens op dat ik in zeer korte tijd wel heel erg snel grijs ben geworden. Tja, wat wil je, zeg ik. De ene mens is de andere niet. De koning mag Abulkasim Al-Jaberi fucken, maar Abulkasim mag niet de koning fucken. Klassiek geval van meten met twee maten. De koning heeft geen zorgen zoals ik die heb. Ik moet een lening afsluiten om mijn huis te kunnen verbouwen, maar de koning mag van mijn zuurverdiende centen een heel paleis herinrichten.

“Wat is daarvan de wijsheid, lieverd?” vraag ik mijn vrouw. “Je mag Jezus wel beledigen, en zelfs God, maar de koning niet. Dus is de koning belangrijker dan Jezus en God, nietwaar? Ik word daar stapelgrijs van.” Laat mensen gerust een belangrijke symboolfunctie hebben, maar daar hoef ik niet aan mee te betalen. En als de koning toch al de status van God heeft, laat hem er zich dan ook naar gedragen. Misschien moet hij meer géven dan némen. Enfin, activist Al-Jaberi wordt uiteindelijk niet vervolgd, omdat het OM in de media flink is aangepakt. “Zo werkt dat, lieverd! Imagoschade is de nieuwe rechtspraak.” Ik schud mijn hoofd en kijk naar een voorbijvliegende witte duif.

Mijn geliefde neemt een slokje thee en kijkt op haar smartphone. Nu is het haar beurt om het hoofd te schudden. “Wat is er, schat?” vraag ik nieuwsgierig. Ze roept: “We hebben meer liefde nodig! Als twee mensen elkaar liefhebben, dan valt al het onderscheid weg. Liefde brengt rijk en arm samen, zwart en wit,…!” Ho, ho, nuanceer ik, maar liefde voelen en liefde accepteren zijn twee verschillende dingen. Kijk maar naar homo’s en lesbiennes. Abrahams nakomelingen hebben de onuitroeibare neiging om liefde te classificeren. De liefde tussen man en vrouw is heilig en de liefde tussen twee mannen of twee vrouwen is zondig. Dat is zo omdat het in een boek staat. Dat is zo omdat een kerk dat zegt. Of een synagoge. Of een moskee! God is Liefde, akkoord, maar alleen voor hetero’s? Mijn vrouw protesteert: “Ach, met jou kan ik niet praten. Je scheert iedereen over één kam.” O ja, zeg ik, zou de paus ook de voeten van een arme man wassen als hij hoort dat het de voeten van een homoseksueel persoon zijn? Nou? Gelukkig zijn er nog een aantal jihadi-lesbiennes en jihadi-homo’s zoals Wielie Elhorst en Dino Suhonic die dag in dag uit vechten voor erkenning en gelijke rechten.

Mijn vrouw en ik kijken naar boven. Ver boven de wolken laat een vliegtuig een wit spoor van kerosine achter. “Al die mensen zitten gevangen in een grote metalen buis,” denk ik hardop. “Er hoeft maar iets met het vliegtuig te gebeuren en ze hebben geen enkele kans op een veilige ontsnapping.” Mijn vrouw zegt: “Snelheid kent zijn prijs.” Inderdaad, hoe sneller je van A naar B wil reizen, des te meer risico’s je hebt te accepteren. Dat is een wetenschappelijke waarheid als een koe. De spirituele variant: de weg naar de hemel moet je met veel geduld bewandelen, anders struikel je. Met een of twee schietgebedjes ben je er niet – je zult elke voetstap, elke adem en elke tegenslag intens moeten beleven. Veel mensen komen echter niet eens toe aan het denken over de hemel. Zij willen vooral de hel waarin zij leven ontvluchten. Daarvoor wagen ze hun eigendommen, hun leven en zelfs het leven van hun kinderen. Het beeld van drijvende levenloze mensen die de oversteek van Noord-Afrika naar Europa wagen zorgt voor veel opschudding. Maar ook leidt het op de een of andere manier tot leedvermaak. Zwarte mensen en witte mensen roepen blijkbaar andere associaties op. Zoals IS-slachtoffers en drone-slachtoffers blijkbaar ook andere associaties oproepen. Ik hoop dat het meisje met de roze jurk hoog in de hemel met haar poppetjes speelt. Ik hoop dat ze haar ouders, haar regeringsleiders en haar God vergeeft.

“Schat, mag ik nog een kopje thee?” Terwijl ik in de keuken de theelepels hoor rinkelen lees ik op mijn iPad dat Trijntje Oosterhuis de finale van het Eurovisie Songfestival niet heeft gehaald. Les Pays-Bas, zero points. Over smaak valt niet te twisten, maar over de diepte van een decolleté natuurlijk wel. Zou koning Willem zijn geliefde eigenlijk stiekem niet ook zo’n jurk cadeau willen doen of is dat dan ook majesteitsschennis? Ik swipe met mijn vinger naar rechts en lees het volgende nieuwsbericht: de katholieke kerk en de protestantse kerk, bij monde van kardinaal Eijk en synode voorzitter Karin van den Broeke zouden best wel Tweede Pinksterdag willen inruilen voor een andere feestdag. Die nieuwe feestdag moet dan wel in het teken staan van een islamitisch of joods feest, als blijk van een inclusieve samenleving. “Heb jij een idee welke islamitische feestdag we zouden kunnen instellen als nationale feestdag, lieverd?” vraag ik mijn vrouw. Zij schudt haar hoofd in verwondering en lacht: “Ach, een rommelmarkt kun je toch altijd organiseren? Daar hebben we geen feestdag voor nodig.” 

Het is zover: de nieuwe Nederlanders, ex-allochtonen, oud-buitenlanders en vroegere arbeidsmigranten zijn volledig ingeburgerd.

Meer info?
Deze column is gepubliceerd op Nieuwwij.

Reageer

avatar
wpDiscuz