Toen ik hoorde dat The Passion naar Enschede zou komen, was ik blij. Ik woon namelijk in Hengelo, op steenworpafstand van Enschede. Ik wilde het evenement van nabij meemaken. Was de hype terecht? Op televisie kwamen de eerdere edities af en toe knullig over, maar de beleving op straat moest wel een andere zijn. Waarom komen anders al die duizenden bezoekers toegestroomd naar de marktpleinen? Extra reden om The Passion te bezoeken: ik houd me als moslim druk bezig met onder andere de dialoog tussen christendom en islam, dus ik wilde de christelijke geest van The Passion eens van heel nabij beleven.

Op Witte Donderdag kon ik The Passion nog niet goed genoeg beoordelen. Nu, op Paaszondag heb ik een beter beeld. Mijn conclusie: The Passion is passie. Het is kitsch, het is over the top, het is theologisch op het randje, het is commercieel, maar bovenal is het passie. En dat maakt het tot een waardevolle gebeurtenis. Veel Enschedeërs zagen het als een belevenis, iets wat je een keer meegemaakt moet hebben. Als je The Passion puur en alleen vanuit de luie stoel beoordeelt, afstandsbediening in de hand, dan zou het best zo kunnen zijn dat je tenen gaan krommen en de verzuchtingen niet van de lucht zijn. Maar als je The Passion tussen de mensen beleeft, en je ziet fragmenten van de opvoering op grote schermen langs grote pleinen, dan zit je in de sfeer van broederschap. Als je het grote witte kruis voorbij ziet komen, in een lange processie, dan raak je aan een deel van het christendom dat mensen niet kunnen leren uit boeken.

The Passion is niet alleen een oppervlakkige televisieshow. De meeste kerken in de directe omgeving hadden een speciaal programma opgesteld waarin op de een of andere manier werd aangehaakt op het programma van The Passion. Hier stond het lijdensverhaal van Jezus wel in theologische zin centraal. De liturgie, de diensten, de ontbijt- en avondbijeenkomsten, alles stond in het teken van duiding. Als relatieve buitenstaander zag ik met The Passion het grote publieke domein vervlochten raken met het individuele domein van de gelovige christen, die op zijn eigen manier stilstond bij de paasgedachte van lijden, sterven en wederopstanding.

Ook de interreligieuze dialoog kwam aan bod. Ikzelf mocht bijvoorbeeld deelnemen aan een oecumenische bijeenkomst ‘After The Passion’ waarin ik samen met katholieke en protestantse voorgangers een woord van vrede mocht uitspreken in een volle Jacobuskerk. Veel aanwezigen hoorden waarschijnlijk voor het eerst islamitische verhalen over Jezus.

Mijn oudste kinderen kunnen de laatste dagen van Jezus inmiddels dromen. Dat komt echt niet alleen door de gesprekken die ik met hen voer aan de keukentafel, als het weer eens tijd is om paaseieren te verzamelen. Wanneer mijn dochter het woord ‘processie’ weet te duiden, dan doet The Passion wel degelijk iets goed. Het brengt namelijk generaties samen en zorgt voor het bekender maken van religieuze woorden als ‘offer’, ‘lijden’ en ‘hoop’. In een samenleving waarin mensen wereldwijd lijden, waarin enorme offers gevraagd worden, is er maar één weg voorwaarts: de weg van de hoop. En is Jezus’ verhaal uiteindelijk niet een verhaal van hoop? Als The Passion de jonge generatie kennis laat maken met de betekenis van het woord ‘hoop’, dan moeten wij daar blij mee zijn en deze nieuwe stijlvorm van televisie en internet omarmen en vervolgens beter maken.

Als andersgelovigen zien hoeveel mensen The Passion op de been weet te brengen, kunnen zij misschien daarvan leren. Elke religieuze traditie kent immers een eigen Passion-verhaal, een verhaal van offers, hoop en verzoening. In deze tijd van ontkerkelijking en individualisering is The Passion het zoveelste bewijs dat de mens ondanks alles een inherent spiritueel wezen is. Hij kan nog steeds geraakt worden door een religieus verhaal. Dat stemt meer dan positief. En over smaak valt niet te twisten.

Meer info?

Reageer

avatar
Sorteer op:   nieuwste | oudste | meest gestemde
Gert
Gast

Er zijn geen islamistische verhalen van Jezus. U wilt de christelijke religie in de ***, *** en *** islam(****)toeeigenen. Dat kan niet. Jezus riep juist tegengesteld op van het streven naar vrede en liefde in het hart. De islam is goedschiks dan wel kwaadschiks onderwerping aan de islam.
Daar moet een dam tegen opgeworpen worden.
Gert

Louise
Gast

Ja Enis, dat hele lijdensverhaal gaat over het lijden van mensen overal ter wereld.
Het is een soort spiegel die ons wordt voorgehouden. Het is geen oude meuk. Het blijft actueel!
Jammer, dat zoveel christenen blijven hangen in “de letter”, maar “de betekenis” niet vatten.

Groetjes,

Louise

wpDiscuz