Mijn wieg stond in Antakya (Antiochië), Turkije, de plaats waar de apostel Paulus een van zijn eerste kerken stichtte. Ik kom uit een gezin waar mijn vader naast zijn werk geen tijd had om te studeren. Hij werkte in de landbouw en probeerde zo het gezin te onderhouden. In het begin van de jaren ’70 migreerde hij naar Nederland en in het kader van de gezinshereniging kwam ik op twee-jarige leeftijd ook naar Nederland.

Als peuter liep ik polio op en dat zorgde ervoor dat ik mijn eerste schooljaren in het speciaal onderwijs doorbracht. Die zorg is bepalend geweest voor mijn blik op de wereld. Veel kansen, veel mogelijkheden. Na mijn opleiding aan de Universiteit Twente begon ik als verkeerskundig ingenieur eindelijk, zo voelde het, een rol van betekenis te spelen in de maatschappij.

De aanslag op de Twin Towers op 11 September veranderde mijn leven. De discussie over de islam barstte in alle hevigheid los. Collega’s, buren en vrienden begonnen vragen te stellen over mijn geloof. Al die jaren voelde ik mij wel moslim, maar niet als begin- en eindpunt van alles. Mijn opvoeding thuis leerde me dat God niet lastig gevallen hoeft te worden met hoofddoekjes en spijkerbroeken. De rol die je inneemt in de samenleving, wat je voor de ander betekent, kon wel goddelijke vormen aannemen. Maar de discussie was er en ik verdiepte mij voor het eerst in mijn leven op een wetenschappelijker manier in de roots van de islam. Ik ontdekte dat er vele culturele uitingsvormen van de islam bestonden die maar al te vaak werden verward met de theologische grondslagen. Daarover spreken en daarover schrijven werd een belangrijke bezigheid.

antakya.-hengelo

Ik herkende dat de dialoog binnen de islam stroef verloopt. Sektarisme, machtsspel, politieke invloed van geestelijken, de weg van hervorming binnen de islam is altijd een proces van vallen en opstaan. Die weg is lang en vraagt misschien een extra generatie-wisseling, maar er is ook veel goeds gaande. Een ander spoor achtte ik op kortere termijn praktischer en zinvoller, namelijk de samenwerking met mensen die een andere levensovertuiging hebben. Ik richtte in 2008 Stichting Humanislam op. ‘Humanislam’ staat voor humanisme in de islam. De mens vormt voor mij daarmee het begin- middel- en eindpunt van de godsdienst. Een geloofskeuze.

In 2009 publiceerde dominee Herman Koetsveld het Manifest van Advent, een pamflet tegen de verharding in de samenleving en het toenemende ‘wij-zij-denken’. Het vormde voor mij de aanleiding die uitgereikte hand aan te nemen. De ontmoeting met Herman mondde al snel uit in wezenlijke vragen, langs de lijn van oeroude dogmatiek en pijnpunten die tussen christendom en islam bestaan. Maar er was dialoog, gebaseerd op vertrouwen en nieuwsgierigheid. Ik ontdekte dat onze verschillen een uiting van rijkdom zijn. Wij leerden van elkaar. Na het contact met Herman heb ik mijn hand uitgereikt naar diverse andere vertegenwoordigers van godsdiensten en zonder uitzondering is die hand aangenomen. Andersom zijn er ook mooie initiatieven ontstaan die mij aangereikt zijn, iets waarvoor ik dankbaar ben.

Vele jaren later ben ik tot het besef gekomen mensen verbonden zijn door de grondgedachte dat er één geest is die ons allemaal het leven inblaast. Die geest manifesteert zich in talrijke vormen, culturen en tradities, gelovig of niet. Als er een God is, die de bron is van alles, dan zal Hij vast en zeker alles en iedereen omvatten. Dat maakt dat de mensen in hun diverse geestelijke en lichamelijke uitdossingen op een existentiële manier met elkaar verbonden zijn. Iets om je dag in dag uit voor in te zetten.

Meer info?

Reageer

avatar
Sorteer op:   nieuwste | oudste | meest gestemde
trackback

[…] mis mee natuurlijk,’ zegt reli-ondernemer Enis Odaci. ‘Maar leren we de ander dan eigenlijk wel goed kennen? Wordt het niet pas spannend wanneer de […]

wpDiscuz